W tej rzeźbie Akatysteron przybiera postać kanału objawienia, przez który przepływa głos, nie dając się uwięzić w figurze.
We wnętrzu szczeliny zawieszone są puste naczynia – jak wypalone skorupy podmiotowości. Nie są portretami proroka, lecz ikonami słuchania: formami wydrążonymi przez głos, który przez nie przeszedł.
Ręce trzymające trąby nie rozkładają się w geście adoracji, lecz wydają dźwięk – są narzędziem głoszenia. Prorok w tej formie nie jest tym, który mówi, lecz tym, przez którego przemawia słowo. Jego ciało staje się instrumentem, feretronem głosu. Materia staje się substancją dotkniętą słowem.
Akatysteron proroka Gedeona nie przedstawia biblijnej postaci w sensie narracyjnym. Ukazuje strukturę proroctwa – miejsce, w którym Bóg przemawia przez człowieka. To rzeźba o tym, że objawienie nie jest posiadaniem prawdy, lecz byciem przez nią użytym: otwartym, wydrążonym, nieustannie czuwającym kanałem, co stanowi istotę akatystu.
We wnętrzu szczeliny zawieszone są puste naczynia – jak wypalone skorupy podmiotowości. Nie są portretami proroka, lecz ikonami słuchania: formami wydrążonymi przez głos, który przez nie przeszedł.
Ręce trzymające trąby nie rozkładają się w geście adoracji, lecz wydają dźwięk – są narzędziem głoszenia. Prorok w tej formie nie jest tym, który mówi, lecz tym, przez którego przemawia słowo. Jego ciało staje się instrumentem, feretronem głosu. Materia staje się substancją dotkniętą słowem.
Akatysteron proroka Gedeona nie przedstawia biblijnej postaci w sensie narracyjnym. Ukazuje strukturę proroctwa – miejsce, w którym Bóg przemawia przez człowieka. To rzeźba o tym, że objawienie nie jest posiadaniem prawdy, lecz byciem przez nią użytym: otwartym, wydrążonym, nieustannie czuwającym kanałem, co stanowi istotę akatystu.
Akatysteron Proroka
Akatysteron Proroka
Akatysteron Proroka
