W tej rzeźbie Akatysteron odsłania swój pierwotny sens perychorezy – nie jako pojęcia teologicznego, lecz jako doświadczenia formy. Trójca nie zostaje tu przedstawiona figuratywnie ani narracyjnie; ukazuje się jako relacja w ruchu, wspólnota bytów istniejących wyłącznie poprzez wzajemne oddawanie się sobie.
Centralny prześwit krzyża zostaje przekształcony w otwartą przestrzeń stołu i kielicha. Gołębica ukazana w locie przypomina, że Trójca nie jest statyczną jednością, lecz żywą cyrkulacją daru.
Każdy z elementów rzeźby zdaje się być jednocześnie dającym i przyjmującym: kielich przyjmuje, lecz także oddaje; skrzydła unoszą się, a zarazem wskazują ku centrum; dłonie figury nie obejmują, lecz otwierają przestrzeń spotkania. Całość tworzy widzialny ślad perychorezy – relacji, w której każda Osoba jest w drugiej, nie tracąc siebie.
Centralny prześwit krzyża zostaje przekształcony w otwartą przestrzeń stołu i kielicha. Gołębica ukazana w locie przypomina, że Trójca nie jest statyczną jednością, lecz żywą cyrkulacją daru.
Każdy z elementów rzeźby zdaje się być jednocześnie dającym i przyjmującym: kielich przyjmuje, lecz także oddaje; skrzydła unoszą się, a zarazem wskazują ku centrum; dłonie figury nie obejmują, lecz otwierają przestrzeń spotkania. Całość tworzy widzialny ślad perychorezy – relacji, w której każda Osoba jest w drugiej, nie tracąc siebie.
Akatysteron Trójcy Świętej
Akatysteron Trójcy Świętej
Akatysteron Trójcy Świętej
