Rzeźba stanowi przestrzenną realizację idei Akatysteronu – pojęcia łączącego znaczenia akatystu (modlitwy czuwania) i feretronu (nośnika sacrum). Jest feretronem pustki, w którym świętość nie zostaje przedstawiona, lecz wydarza się w prześwicie formy. Smukła, wertykalna postać z rozłożonymi ramionami otwiera w sobie kształt krzyża, który staje się żywą częścią dzieła.
Akatysteron Boga Ojca to rzeźba czuwającej obecności – modlitwa zaklęta w metalu, gest trwania pomiędzy materią a światłem, pomiędzy ikoną a pustką.
W centrum figury znajduje się otwór w kształcie krzyża – nie jako brak, lecz jako okno, przez które światło staje się częścią dzieła. To właśnie w tej pustej przestrzeni rodzi się sens Akatysteronu: świętość nie jest zawarta w materii, lecz przechodzi przez nią.
Rzeźba jest obrazem Jezusa Chrystusa posłanego przez Ojca. Idea posłania i bycia posłanym zostaje ukazana poprzez gest dłoni. Dłonie Boga Ojca i przebite dłonie Chrystusa symbolicznie zamieniają się miejscami – jakby uczestniczyły w tym samym akcie ofiary.
Dłonie stanowią istotny element kompozycyjny wszystkich Akatysteronów. To one najmocniej wiążą cały cykl z ideą feretronu – nośnika nie tylko w warstwie symbolicznej, lecz także w jego realnym, procesyjnym przeznaczeniu.
Akatysteron Boga Ojca
Akatysteron Boga Ojca
Akatysteron Boga Ojca
Akatysteron Boga Ojca
Akatysteron Boga Ojca 
Akatysteron Boga Ojca 
Akatysteron Boga Ojca 
Akatysteron Boga Ojca 
Back to Top